Bilgilenmemiş kimse layıkıyla iman edemediği gibi inkar etmesi gerekenleri inkar da edemez. Bu cehalet yüzünden hak olan inkar edilir, batıl olan kabul görür.

Hrıstiyanların da azizlerini yüceltirken uydurdukları üstün vasıflar vardır ve eleştirilemez, delil sorulamaz ve aranmaz.  Burada imana sebep olacak ön araştırma ve bilgilenme yoktur. Önce başkaları icbar eder, inanmazsan çarpılırsın, azizin/velinin gazabına uğrarsın diye korkuturlar, sonra da insan aynı korku cümlesini kendisine telkin eder durur. Böylece bu hikayelere iman oluşmaz fakat iman zannedilecek bir karar (inkar edememe acziyeti) ortaya çıkar.

Halbuki kelime i tevhid önce bâtıl ilahları inkarla başlar, sonra Allah'ı kabulle biter…

La ilahe” hiçbir ilah yoktur, bütün ilahları inkar ediyorum demektir. “İllallah” ise ancak Allah’ı kabul ediyorum demektir. Peki inkar ettiğimizi, kabul etmediğimizi söylediğimiz ilahlar nelerdir? Onları tanıyor muyuz? Tanımıyorsak nasıl inkar edebiliriz. O sahte ilahlar mı bize “beni reddet, ben sahte ilahım” diyecek !

İnsan önce batıl olanı bilmeli ve inkar etmeli ki hak olanı iyi anlasın ve muhafaza edebilsin.

Nitekim siyahı bilen bir insan beyazın siyaha ne kadar zıt ve ondan ne kadar farklı olduğunu bilir.