Açlığa kendini mahkum eden derviş, hiç aklından çıkmayan yiyeceklerle karnını (bedenini) değil ruhunu -huzursuzlukla- aç bırakmış olur.

Kalplerin huzuru[1]

Nefsin huzuru[2]

Allah'ı arayan da aslında önce huzuru aramaktadır, çünkü huzurun kaynağı da her şeyin sahibinin yedindedir.
Huzuru aramak yakışır kula, huzurlu olmak, huzursuz etmemek ...
Nebimizin diliyle sabittir: "İslamın en güzeli elinden ve dilinden insanların selamette olanıdır."

Adem as.’ın cennette ebedi kalmak istemesi de huzur içindir; yeniden tevbesi de huzur içindir. Rahatı yerinde olan emekliliği gelmiş amcamın da hala çalışması huzur içindir, huzursuz olduğu iş yerinde  maaşını düşünmeden istifa eden dayımında istifası huzur içindir.

Nitekim huzursuzluktan kaçmak huzur içindir.

İnsanın dünyalık ihtiyaçlarını temin için çırpınması huzur içindir. Desinler diye çabalayan insan kompleksinden kurtularak huzurlu olur, onun çırpınışı da huzuradır.

Rabbim kızmasın diye, beni yakmasın diye, cennete koysun diye itaat ve ibadet eden kimsenin çalışmaları da huzursuzluktan korkmak ve huzuru aramaktan ibarettir.

Geçim ehli olmak da huzur içindir.

İçindeki gürültüye onu bastırmak için itaat etmek de (belki geçici fakat) huzur duymak içindir.

Pişmanlıklar huzur istemektir.

Hatırlanacak işler yapmak, faydalı olmak vs. huzur içindir.

Çok yönlü huzur getirisi vardır bu işlerin ve işlerimizin.

…