İnsan; kendisi olmaktan kurtulamayan mahluk.

Tüm çabalar, hammaddeden iyi bir mamul elde edebilmek için olsa da, neticede ortaya arzulanandan farklı mamul çıkıyor. Bazen umulandan iyi, bazen idare eder, bazen de berbat.

Edinilen bilgiler mamul maddeyle çözünemezse, kaynaşmıyor ve iğreti birer aksesuar gibi kişilik bir tarafta, takılar öbür tarafta sırıtıyor. Kişi içinde mücadele ettiği ile vahdeti temin edemiyor.

...

Öğrenirken insan kendisinin de -öğretilerce- tanımlandığını, övüldüğünü veya yerildiğini görüyor. Övüldüğüne sevinip rehavete düşüyor, yerildiği noktada bir müddet gayret edip çoğu kez kısa sürede pes ediyor.

Fazilet o ki her müsbet ahlak, eylem, anında bir hayat düsturu/olmazsa olmaz kabul edilip hayata geçirilmeli. Ancak böylelikle bir meleke elde edilir; karışımı kolaylaştıracak sıkı yoğurmalar sayesinde üstün kişilik nefse galebe çalar.