Kerbela'cı taifenin ezberden güttüğü bir kan davası var ki gınâ geldi artık. Bu Kerbela'cıların bir peygambere bile yapılamayacak hürmeti, yapageldiği muhabbet tellallığının gerisinde yüzyıllardır yatan sinsi siyasetin varlığını duymaları gözlerini halka halka eder amma gözler eski bulanık yayışmasına dönmeden akılları erer mi bilmem.
Bütün bunlar yetmez gibi Kerbela'yı kıblegâh eden, şirk yelkenine lodos üfleten "taşına kurban" yaklaşımının sanal olmaktan çıkıp, alınların altına panel, kalplerdeki şirk necasetine kanal olduğunu da görür olduk maalesef.
Asgari müşterekte bir olma, tevhid kardeşi olma teorisinin yeni bir soru ile mikyasını görmek zuhur eylemiştir ki pratikte kardeşlik İslam kardeşliği mi yoksa Adem babamızın sülbünden olma yönüyle kan kardeşliği mi olduğu biline.
Tabi biz cahilin taşına bakıp gardaşımızın başına bela olmayız amma cahillerin körbelası kime nasıl denk gelir bilinmez. Gardaşımız cahilse onu da bilmek elzemdir.
... 

Mescide girdim, vakit ikindi; yürüdüm ileri, bir kişi namazda, vardım yanına, o da ne? Secdegâhında bir taş! kibrit kutusu kadar.
Eğildi tam alnını koydu taşa, neûzü billah.
Bekledim. Sağına verdi selamı, döndü soluna beni gördü mahcup ve umursamayı 
...