Dünya geçinmek yeridir. Helalinden rızık elde ederek geçinmek. Ehliyle iyaliyle layıkıyla geçinmek.

Arkadaşı, komşusuyla, edebince, hakkınca geçinmek.

Yurt edinmek, yuva edinmek, dost edinmek.

Düşmanıyla cihad edip geçinmek; işte zühd budur.
...

Zile bastım deve dama çıktı

Kimooo ?

Eşşek dedim eşşek aç kapıyı

Deve bilmez mi serdarını

Dink açıldı kapı

Dıgıdak dıgıdak çüüüüş

Afedersin akrep, ayağına mı bastım?

Hayır, hem o benim kravatım

Hayrola okul vakti değil

Makgemeye yoğurt çalmaya gidiceez anamınan; belki tutar imiş…

Haa iyi çalın da kemirek;

Bayılırım pancar oyuğunda yoğurda.

Yaa dur bi dakka benide götürün, hiç makgeme görmedim de

Seninkiler hep ordaymış; izlemeye gitmişler

Laf aramızda hem tepinip, hem de yeri göğü inletecek kadar anıracaklarmış, at sineği bilenem getirmişler; haykimin gafası garışsın diye...

Yapma yaa ben gelmiyim o zaman

Niyekine?

Utandırırlar sonra bizi, yok yok gelmiyim; sen anlatırsın bana.

Tamam olur.

Dıgıdak dıgı, işte geldik; şu basamakları da hecelere göre yapsalar olmuyo sanki…

İnsan; kendisi olmaktan kurtulamayan mahluk.

Tüm çabalar, hammaddeden iyi bir mamul elde edebilmek için olsa da, neticede ortaya arzulanandan farklı mamul çıkıyor. Bazen umulandan iyi, bazen idare eder, bazen de berbat.

Edinilen bilgiler mamul maddeyle çözünemezse, kaynaşmıyor ve iğreti birer aksesuar gibi kişilik bir tarafta, takılar öbür tarafta sırıtıyor. Kişi içinde mücadele ettiği ile vahdeti temin edemiyor.

...

Ben çok sevdiğim insanlara bile at gözlüğünün yakışmadığını gördüm. Bunu kendilerine söylememden hiç hoşlanmadılar. Hatta bu yüzden küsenler kırılanlar oldu. Yamulmamak ne zor değil mi?

“Ooo maşallah nasıl da yakışmış size” demeliymişim. Daha önce tenkid ettiğim türden bir kitap yazan bir büyüğüme, “ooo maşallah size de bu yakışır dedim.” Aman efendim nasıl hazlandı, nasıl köşe köşe oldu, nasıl teşekkür etti nasıl bilemezsiniz. Yapay da olsa övgü ve teşekküre kaşınıyor birileri.

...

Paylaşmaktır insan için konuşmak, dinlemek, dertleşmek, şakalaşmak, öğrenmek, öğretmek…

Bunların neticesi paylaşılandan faydalı bir pay almak olacaksa, bu denkleşerek de olabilir fakat taraflar ‘kafa dengi’ olursa karşılıklı alışverişin/maddî ve manevî paylaşımın doruk noktada gerçekleşeceği aşikardır. Kafa dengi insanların münasebetlerinde ruhlar öyle bir haz alır ki bu hazzın sürekliliği nisbetinde mutluluk devam eder. Ruhların tekâmülü de daha kısa zamanda zuhur eder, amma bu tekâmül her denk kafada aynı sınırdadır anlamına da gelmez.
Denk kafalar bir arada olmasa da bağ kopmadığı sürece ayrı kalındığında bile kafa denginin varlığı insana huzur verir.
Kafa denginin varlığı bir nevi dünyada -diğer insanların dünyasında olmamak gibi- kendi varlığının meşrûiyeti mesabesinde gönüle de sürûrdur.

Kafa dengi iken paylaşmak başkadır, paylaşabileceği kadarıyla denkleşmek değil kastımız ve kafa dengi olduğunu iddia ederek -seviye kaybedip- denkleşmeyedir itirazımız.

Denkleşmek övülür, o ayrı; denkleşmek bir yerde geçimdir, neyse bakalımların birikimi ve neyse bakalımlar denkleşme serüveninin öncülleri…

Huzur asıl aranandır, asıl menfaattir,
Huzur veren anılır…

Huzurun kıymetini bilenler huzuru temine çalışır/çalışmalıdır.

Huzurun kıymetini bilmeyenler, huzursuzdur, huzursuz ederler

İnsanın dünyada yapıp ettiği her şey bilse de bilmese de huzuru aramaktan ibarettir. Kimi anlık huzuru arar, kimi âb-ı huzur…

Yarın endişesinden kurtulmaya çalışmak huzuru aramaktır.
...